3-2-nuz

Nabovarsel

2008-08-07T20:22:00.004+02:00

Flyttemelding

Eg, Jostein Avdem Fretland, melder med dette flytting frå http://3-2-nuz.blogspot.com til http://tritonus.blogg.no. Vonar dette ikkje skapar problem for nokon av dykk og at de framleis vil koma på vitjing til meg. De er i alle høve velkomne.

Med venleg helsing
Jostein

Om danske menneske på ferie

2008-08-05T16:23:00.005+02:00

Eg har generelt sett eit ganske avslappa forhold til danskar. Eg tykkjer dei er trivelege og snille folk. Så før eg går vidare, vil eg understreke at dei frustrasjonane som eg under vil lufte kjem av reint praktisk-kommunikative årsaker. For du skjønnar;

Eg sit jo her på turistkontoret om dagane, kosar meg og høyrer på opera. Eg er forholdsvis stø i engelsk, så med mindre eg høyrer "bonjour!" frå inngangsdøri, lyfter augo, og kjenner att den klassiske, franske, "eg-kan-ikkje-eit-ord-engelsk-og-er-stolt-av-det"-haldningi, går det ganske bra. Men så er det altså danskane. For vi og danskane er jo brorfolk, så dei vil jo sjølvsagt tala morsmålet sitt når dei er her, akkurat som vi gjer når vi er der. Det byr på problem.

Det er ikkje det at eg ikkje skjønnar dei. Som oftast går det riktig bra, eg mistar ein del detaljar og fyllord, men får med meg essensen. Men som dei varme og lune menneska danskane er, likar dei å spøke litt med meg og slå litt vitsar og sånn- vitsar som slett ikkje alltid er like enkle å oppfatte for nordmenn. Og fleire gonger har det ført til pinlege situasjonar. Til tider svært pinlege. For eg vil jo nødig vera uhøfleg, men eg kan verkeleg ikkje berre le høgt av dei fullstendig på måfå. Ofte skjønar eg ikkje før etterpå at dette nok var ein spøk vedkommande danske hadde tenkt lengje på, og forventa ein ordentleg respons på. Så då blir det til at eg humrar litt forsiktig, noko som dansken oftast oppfattar som litt avvisande og kaldt. Enkelte vil argumentere for at dette berre stadfestar det synet som allereie finst på nordmenn, men eg vil jo i utgangspunktet heller prøve å motarbeide dette.

Like etter dette hende, kom ein ny dansk familie inn. Desse kjøpte kort. 10 kort og 10 frimerke(10x10 kr + 10x9kr = 190). Som vanleg, melde eg frå om at den aktuelle summen det var ynskt at dei skulle betale, var 190 kr. Den danske dama seier så til ektemannen sin (fiktivt namn): "Kristoffer, kan du finne hundreogfemti kroner?". Eg tenkte at ho hadde høyrt feil, så eg gjorde klart: "Unnskyld, det var hundreognitti kroner, ikkje hundreogfemti." For seint skjønte eg at dette hadde med det berykta, MENSA-intrikate, danske talsystemet: "Nei, du skjønner, 90 heter halv fems på dansk".

Eg heldt munn, tok imot pengane og tenkte at eg aldri meir skulle stille spørsmål ved måten danskar tel på. Men eg vart sitjande i undring over korleis halv fems plutseleg kunne bli til femti. Eit spørsmål eg aldri kjem til å tore å spørje nokon om svaret på. Er ikkje sikker på om eg eigentleg vil veta det heller.

Musikkmisjonen: Aphex Twin aka Afx aka Richard D. James

2008-08-03T23:08:00.005+02:00

Det var den gongen Petter var sjef på Kosen ungdomsklubb, og eg bestemte meg for å kaste fordommane mot elektronisk musikk. Han brende ein mix med mykje ulikt (Peaches, Squarepusher, Venetian Snares++) og la ved nokre cdar. Det var ein artist der som tok meg fullstendig. Eg trur det var cellosampla han brukte. Cello! Eg, som den gongen høyrde trance når eg tenkte tekno, og så kjem denne mannen med ein cello!

Eg har no leitt internett rundt etter ein spesiell video eg ein gong såg av den mest fantastiske av alle afx sine songar; 4. Eg fann aldri den, men kos dykk med denne av salad fingers-skapar David Firth til eg finn den rette. Ditt syn på tekno vil truleg aldri bli det same. Mitt vart iallfall ikkje.

Bella hadde laga mat til meg då eg kom heim frå jobb i dag. Det tykkjer eg var veldig fint gjort og etter det såg vi Lost and Delirious, som var frykteleg trist men fin samstundes.

Kjærleik på koffert

2008-07-30T22:15:00.015+02:00

Eg har funne kjærleiken. Det er noko alle veit. Men eg har funne ein annan kjærleik, då Bella og eg utforska det eldste huset på garden min for ei tid sidan. Og om ikkje denne kjærleiken er like intens som den eg føler for ho, er den ganske sterk. Sei hallo;

Fin, sant? Berre vent, det blir betre.

For eg er Mac-o-man på min hals, og har med meg min MacBook kvar eg går. Det er difor essensielt for ei veske eg skal bruke at den har plass til Macen. Det er her den verkelege kjærleiken slår inn; mi gudegjevne gåve for ei eller anna god gjerning eg må ha gjort i eit tidlegare liv. Løyst Midt-Austenkonflikti eller noko. Sjå:

+

=

= kjærleik. Skjønar? Ja, den passar akkurat på millimeteren. Ein koffert kanskje til dømes laga i 1953 og ein MacBook frå godt utpå 2000-talet. Eg tykkjer det er reint vakkert, eg.

Av trivialitetar må nemnast at eg har hatt konsert i dag (som gjekk fint) og dessutan er usakleg solbrend på ryggen etter fjellturen. Og har gigantisk dreadsskille som er ganske usjarmerande igrunn. Ikkje tilrådd.

Og ja, forresten! Bella og eg såg ferdig ein film i dag, Into the wild. Den var berre fantastisk, sjå den alle saman. Don't try this at home. Nokon som har sett den og har kjensler dei ynskjer å dele?

Fjell, fjell ikkje?

2008-07-26T17:59:00.003+02:00

Om sju og eit halvt minutt reiser eg til fjells att og blir vekke til måndag. Eg, som er fødd i eit hol mellom fjella (Ja, eg har fjell på absolutt alle kantar, nei eg ser ikkje himmelen dersom eg ser ut glaset) har alltid hatt eit ganske nært forhold til fjellet, og det å gå i dei. Men det er jo slett ikkje sikkert at alle har det slikt, eg har høyrt rykte om at her i bloggverdi så finst det til og med austlendingar(høhø). I det samband lurer eg litt på; Kva er eigentleg forholdet dykkar til fjell og fjellturar og slikt?

Forøvrig gler eg meg veldig, for min kjære bestefar på 85 har stavra seg opp dei 1000 høgdemeterane til hytta vår (i år òg), så han, i tillegg til syster mi og hennar sambuar, ventar på meg når eg kjem. Eg har tru på at det blir Gnav i kveld.

hei

2008-07-22T04:22:00.002+02:00

hei

eg er forelska er du?

Å finne paradis i Molde domkyrkje

2008-07-21T01:28:00.003+02:00

Eg er heime frå jazzen. Eg er alltid heime i jazzen, men no er eg altså heime frå jazzen. Det var ei rik veke, som eg no skal oppsummere, i korte trekk. Tre høgdepunkt vil eg trekkje fram.

1: Tysdag: Brad Mehldau
Han skuffa ikkje. Eg var fyrst i køen og sette meg heilt fremst på midten. Eg sat to meter frå føtene hans når han spela sine firstemmige improvisasjonar og vibrerande akkordar.

2: Onsdag: Soil and "pimp" Sessions
Dette var den konserten ingen visste kven var, men alle skulle på. Skildra i programmet som det hippaste bandet på klubbscena i Tokyo og eit av dei mest omtala banda i Japan. Det var ein fest utan sidestykke. Aldri har eg vore på noko liknande i Moldejazzsamanheng, som då heile Kulturhuset gaula taktfast "Sai! Sai! Sai! Sai!" på siste låten. Det var då bassisten fann fram trommestikka. Stakkars bass.

3: Fredag: Christian Wallumrød Ensemble
Eg skjønte aldri kvifor Molde Domkyrkje ikkje var stappfull av folk. Frå fyrste tone Arve mana fram i trompeten sin kom eg nærare og nærare himmelen. Då eg kom fram, vart eg verande.

Slik, då er de underretta om det viktigaste. Desse tre minna, dei andre konsertopplevingane, i tillegg til det å spela tostemt tinnfløyte med Andreas på Kviltorp (og liknande kuriøse hendingar), gjorde det verdt å sova tre timar på ei betongtropp utanfor Otta Skysstasjon i natt. Det er ikkje lite.

Seinare, då eg kom heim til Bella, fann eg ut at paradisomgrepet er relativt.

Rumba med Brad

2008-07-15T19:01:00.003+02:00

Eg skal prøve å la vera å skrive ei poetisk skildring av festivalstemningi i Molde. Det er dagbladguru Terje Mosnes si oppgåve. Og så skal Arild Rønsen freiste å gjera det same i Fire Flate, festivalavisa, men hans skildringar blir ofte gjennomsyra av at han er hakket barskare enn Mosnes. Rønsen såg eg på skjenjestova til oss funskjonærane i dag. I Vålrenga-gensar. Den umiskjennelege lukta av øl har sett seg i veggane på funksjonærkroa. Det grøne lauvet utanfor er duppa i regn, som om det var frå ei flaske V.S.O.P cognac. Det er juli og jazzen er kommen til Molde. Pokker, der sneik ho seg inn. Skildringi, altså. Eg har forøvrig selt Moldejazz-kaffekopp til Terje Mosnes.

Og apropos klisjear: Kva kan eigentleg bli meir klisje enn å somne i telt på Moldejazz, medan det regnar og eg langt bak kan høyre heimefavorittane DiDerre spela Rumba med Gunn?

Eg følte meg som ein film utan særleg spanande slutt.

Uansett, no er det berre to timar att til Brad Mehldau går på scena i Kulturhuset. Der var eg forresten på Kobert i går kveld, som spela med Trondheim Jazzorkester. Det tykte eg var veldig fint, sjølv om eg kanskje tykte orkesteret brukte eit par låtar på å spela seg heilt varme og saman. Ingrid Lode var iallfall svært overbevisande som frontfigur og formidlar.

Eg skriv sikkert snart att, då truleg i ekstase over Brad Mehldau. Dersom eg ikkje er i ekstase, er eg truleg i ein djupare depresjon. For svaret på dette spørsmålet, og mange andre av liknande sort, fylg med vidare.

Ok, berre så det er sagt:

2008-07-12T05:01:00.003+02:00

Eg har verkeleg ingen begrep om korleis det går an å ikkje vera hovudstups forelska i dette mennesket. Har aldri skjønt korleis folk greier det. Verkeleg ikkje.

Musikkmisjonen: Christian Wallumrød Ensemble

2008-07-12T04:18:00.003+02:00

Eg har nattevakt og er i svime. Eg har den tunge 0400-0730-vakti, og har sove ein og ein halv time i natt. Eg er ferdig med 20 minutt av vakti, tre timar att.

Ein slik dag (ei slik natt) set eg på Christian Wallumrød Ensemble. Moldejazz nærmar seg, berre nokre dagar unna no, og det er vel liten tvil om at CWE kjem til å dra mykje folk til Molde Domkyrkje. Det er ikkje utan grunn.

Christian Wallumrød Ensemble består om dagen av seks musikarar: Wallumrød sjølv på piano, Arve Henriksen på trompet, Per Oddvar Johansen på trommer, i tillegg til Gjermund Larsen på fiolin, Tanja Orning på cello og Giovanna Pessi på barokkharpe. Eg tala eingong med Arve Henriksen om CWE og spurde han kva sjanger dei definerte det under. Han svarte at Wallumrød i grunn ikkje var spesielt interessert i å kunne seia at det var anten jazz eller samtidsmusikk eller klassisk, men snarare såg på det som ei blanding av desse tre og fleire til. Og desse barokkinspirerte, gjennomarrangerte "låtane" er verkeleg vanskeleg å plassere i nokon sjanger. Men det gjer ingenting, sjangerløysa kler Wallumrød godt.

Gjennom tre album (Sofienberg Variations, A Year From Easter, The Zoo Is Far) har Wallumrød utvikla stilen og "tonen" i komposisjonane sine, hatt litt forskjellige besetningar og spelestilar, men hovudinntrykket har vore det same: Enkle komposisjonar, nydelege arrangement og ikkje minst ein nydeleg klang i ensemblet! Spesielt samklangen mellom den silkemjuke, luftige trompetlyden til Arve Henriksen og den sprø, forsiktige strykeklangen har bergteke meg mange gonger. Christian Wallumrød byter mellom å spela vanleg piano, preparert og dempa piano og diverse leikepiano og liknande. Men ofte ligg han heilt i bakgrunnen, berre let melodiinstrumenta sole seg. Eller eg vil kanskje ikkje seia sole seg, for det er ikkje soli eg tenkjer på når eg høyrer CWE; Til det er det litt for melankolsk. Det er jo trass alt ei ECM-skive. Snarare er CWE som den haustnatti du ein gong drøymer om å få oppleva; Fredfylt, mjuk, og harmonisk; litt kjølig, men ikkje kald.

*

Har du sjansen, reis til Molde Domkyrkje neste fredag, den 18., og opplev desse menneska. Det kjem til å bli ei magisk stund.

http://www.myspace.com/christianwallumrodensemble

Draumar og backpackarar

2008-07-05T09:36:00.003+02:00

Eg sit på turistkontoret og drøymer. Drøymer om London, kanskje om Royal Academy of Music eller Middlesex eller ein annan skule som kan gjera meg bra. Vel, hjelpe meg til å bli bra. Midt i mine draumar rundt klokka ti i dag fekk eg uventa besøk; Maxim & Patrick. Jepp, they're back. Eg trudde dei no var på god veg til Bergen eller eit eller anna, men neida. Patrick tok til og med over jobben min, og hjelpte ei eldre dame med å finne Lærdal Ferie- og Fritidspark. Med eit herleg glis, vinka han ho ut, akkompagnert av eit engasjert "Byy-ee!"

Ellers er det lite folk og eg har lyst å spela piano. Maxim & Patrick "freestylar" Kiwi og skal dessutan kjøpe noko å drikke til meg. Ferdig om eit par timar no. Drøymer framleis.

Maxim & Patrik utforskar Fjell-Noreg

2008-07-04T01:13:00.005+02:00

Det er natt og eg skal vera på jobb klokka åtte i morgon tidleg. Kva tid er vel betre eigna til å blogge?

I går ettermiddag, på jobb på turistkontoret, vart eg vitja av to turistar med store ryggsekkar, seinare kjende som Maxim & Patrik. Dei var backpackarar som var på utkikk etter fine fotturar og ei vaskemaskin dei kunne låne. Eg sa- som sant var- at vaskemaskina kunne eg ikkje hjelpe dei med, men fotturar måtte det vel verta ei råd med. Eg fortalde dei om ulike ruter, deriblant den som går opp mot der den vesle hytta vår (den eg fortalde om for nokre dagar sidan) ligg. Eg sa at dersom dei klarte den lange turen heilt opp dit, kunne dei gå inn og finne seg litt saft der. Dei sa dei skulle tenkje på det.

Litt før stengetid klokka sju kom dei att og spurde: Dersom vi finn vegen, kan vi då overnatte på hytta di i natt? Eg vart sjarmert av kor frivole (av mine favoritt-nynorskord) dei var og sa ja. Litt før klokka åtte drog dei oppover. Eg sykla heimatt og åt middag, men fann ut at eg skulle ta meg ein tur oppover eg òg, for treningi og for å sjå etter dei. Ein halvtime (200 høgdemeter) under hytta fann eg dei, og følgde dei opp. Dei vart frykteleg slitne når vi nærma oss toppen- desto lukkelegare når vi endeleg kom fram og dei fekk eit glas med saft.

Dermed, utan at eg eigentleg heilt hadde skjønt kva som hadde skjedd, var eg på Visete med to menneske eg aldri hadde møtt før, latviaren Maxim og Patrik, som var halvt dansk. Dei låg der over natta, men eg måtte nedatt. Såleis kom eg ikkje heim før rundt halv eitt- takk og lov for lyse sommarkveldar.

Det høyrer òg med til historia at eg vart ein tanke nervøs i dag, då eg prøvde å ringje dei og ikkje fekk svar. Tankar av typen "dersom dei no er drukna/hamna i steinras/gått seg vekk(stryk det som ikkje passar), er eg ansvarleg" byrja å melde seg og sveitten breidde seg på ryggen. Det kan også ha hatt noko å gjera med dei 28 gradane som herja ute. Uansett vart eg svært letta då eg til slutt fekk kontakt med dei og høyrde at dei var trygt nede på turistkontoret for å hente tinga dei hadde lagt der kvelden før.

Det vart altså lukkeleg slutt på denne solskinshistoria frå turistnæringi i Lærdal. Moral? Tja, at alt går an på små stadar som Lærdal, kanskje? Evt. at ein ikkje kan gje ei spesiell oppleving til alle, men at alle kan gje ei spesiell oppleving til nokon? Eller vart det litt klissete? Whatever.

Jostein på jobb.

2008-06-30T15:37:00.010+02:00

Eg trur kanskje eg har den mest behagelege jobben i verdi. Den einaste bloggaren eg kjenner med ein like behageleg jobb er Mari. Her sit eg på MacBooken, omgjeve av det vakre trehusmiljøet på Gamle Lærdalsøyri (merk turistkontorsjargongen), og bloggar, spelar altoppslukande strategispel og miksar litt musikk innimellom. Kanskje les eg litt. Kanskje kjem eit tysk ektepar innom og spør etter minibank eller toalett. Eller ein eldre japanesar, som berre går rundt på kontoret og les brosjyrar i eit kvarter, før han går, utan å ha spurt om noko. Dette får eg rimeleg godt betalt for. Og det passar meg glimrande. Akkurat no sit eg bak det store glaset lengst til venstre på biletet. Om du måtte vera i tvil, det var ikkje eg som bestemte fargen på huset, eg trur det er autentisk i ein eller annan stilepoke.

Forøvrig vil eg tilrå alle, uavhengig av om du skriv nynorsk eller ikkje, å koma på sommarleiren til Norsk Målungdom i Aurland, 8.-13. juli. Eg innser sjølvsagt at mange allereie har planar denne veka, men dersom du skulle vera ledig, kan du jo tenkje på det. Det kjem til å bli masse kos, som tilsett i turistbransjen kan eg gå god for fjord&fjell-faktoren, og på toppen får du sjansen til å møte, veta meir om, diskutere, og bli glad i nynorsken og oss som brukar den. It's gonna be a blast!

PS: Ja, eg meinte faktisk det med at eg trur også de som skriv bokmål vil ha godt utbytte, både sosialt og fagleg, av å koma. Det er lite målfolk likar betre enn bokmålsfolk som er opne for nynorsk, og ser at den er meir enn ein karakter du gjerne skulle vore utan på vitnemålet.

Fjell og fonn

2008-06-29T19:03:00.009+02:00

I går, etter jobb, gjekk far min, bror min og eg til fjells. Etter vel 1000 meter stigning nådde vi sankebui vår, Kvila. Det er ein fantastisk stad, omlag 17 m2, fire sengjer, primus og nok straum frå solceller til nattlamper, så vi kan lesa tegneserier på sengi. Asterix og britene er obligatorisk. I dag tidleg var vi på fiske i Fagervatnet, omlag ein halvtime vekk frå hytta. Åsmund og eg støytte på ei lang (og forholdsvis bratt) snøfonn på veg nedatt, og barnslege sjeler som vi er, kunne vi ikkje dy oss. Vi måtte sigle. Og filme det heile. I sør-afrikanske fiskehattar. Gud, så moro det var.

"Dinamito bladabom juppi!""Suxesso" På biletet til venstre sit mamma og pappa. Til høgre nyt hyttebyggjar og bestefar Sigurd ein Bellman cigarillo på trammen.

Fagervatnet med fiskar. [Seinare døypte Åsmund dette biletet om til "Ein mann. Eit vatn."]

Om ting eg burde ha gjort før pluss litt til

2008-06-27T22:48:00.002+02:00

I dag såg Bella og eg Forrest Gump. Det fyrste eg tenkte når den var ferdig var: Faen, eg visste jo at denne filmen er ein alle skal ha sett. Kvifor har eg ikkje sett han før? Det er ein av dei finaste filmane eg har sett nokon gong.

Etterpå vitja vi svigermor på sjukehuset (ho har det bra altså), før resten av svigerfamilien vart med heim til middag (mamma si blomkålsuppe og nypoteter og spekemat). Det var koz. Om kanskje ein halvtime eller noko sånt kjem bror min og kona og ikkje minst mitt onkelbarn Tiril. Det blir superduperkoz. Akkurat no ser vi slutten, eller for å vera heilt nøyaktig, ein liten del i midten, av Rabbit-Proof Fence. Den er trist, men fin.

Men eg tenkte litt på Forrest Gump, og her treng eg litt hjelp. Jenny, hans store kjærleik, oppmodar han alltid om å springa (Run, Forrest, run!) kvar gong han støytar på vanskar. Men Forrest kjem seg jo glimrande gjennom livet ved å gjera det stikk motsette- han konfronterer alle vanskar og kjem over dei. Kva rolle får då eigentleg Jenny? Skal vi oppfatte ho som feig? At ho ikkje har tru på han? Men vi likar jo ho, ho er pen og snill og giftar seg med han og døyr til og med! Dette forvirrar meg, og eg vil gjerne ha innspel. Tuzentakk.

Funn: Lydia Hoen Tjore

2008-06-25T00:38:00.004+02:00

Som nemnt har eg vore på landsmønstring i helgi. Ikkje uventa var det veldig mange utruleg bra prestasjonar på dei seks forestillingane i Trondheim. Nokre var det likevel som imponerte meir enn andre. Det er godt mogleg at Witch Witch vart ein flopp på West End, men Lydia si framføring av denne arien fekk ståande applaus på begge konsertane ho song på. Det var etter mitt syn fullt fortent. Det gjeld òg for stipendet ho fekk måndagskvelden. Ho er altså 13 år. 13 år.

Musikkmisjonen: Come Shine

2008-06-20T23:57:00.002+02:00

[Dette innlegget vart skrive fredagskvelden, men grunna noko mangelfull internettline hjå mormor vert det ikkje lagt ut før i dag.]

Bella og eg er framkomne til Trondheim og sillar no hjå mormor (til Oda-snik) Marian. Ho er kul og snill. Ho gjev oss mat og seng. Eg er glad eg slepp å sova i UKM-gymsal.

Jazzlina på musikkonservatoriet i Trondheim er, trur eg dei fleste er einige om, den fremste leverandøren av jazzmusikarar her i landet. Eit av dei aller beste produkta av jazzlina er, etter mitt syn, Come Shine. Sett saman av jazzsongaren Live Maria Roggen, arrangør og pianist Erlend Skomsvoll, bassist Sondre Meisfjord og trommis Håkon Mjåset Johansen, var dette bandet eit av dei mest suksessrike jazzbanda i landet mellom 1998 og 2004.

Den 8. mai 2004 var eg relativt ny i jazzverdi. Eg var fyrstereisgut på "Unge Talent" på Balejazz, og ivrig etter å finne ut kva denne musikken eigentleg var for noko. Den kvelden såg eg Come Shine i Bygdahuset i Balestrand. Skomsvoll sine fantastiske og rare arrangement og Live Maria si formidlingsevne og karisma bergtok meg fullstendig. Spesielt det hakkete, herlege arrangementet på My Favorite Things la eg merke til i Bygdahuset- og litt uti songen når all energien plutseleg vert frigjort i eit hett, heftig swingparti. Det var eigentleg den dagen eg skjønte at eg måtte bli jazzpianist. Eg ville spela slik. Eg vil.

[Eg har ikkje funne noko musikk av Come Shine på nettet, men sjekk det ut likevel. Det er verdt det.]

Trondheimogkjærleik

2008-06-20T09:23:00.000+02:00

Det er mange utfordringar ein støyter på i eit forhold. Når to menneske er saman kvar dag, så blir det gjerne slik at vi gjer mykje av dei same tinga. Og når begge bløggar (som det heiter her i Gløppa), blir det trøbbel. For kvar gong eg prøver å skrive noko frå livet mitt, har Mariell propell allereie gjort det. Ho skriv livet mitt minst like godt som meg og illustrerer historiene atskillig betre. Sukk.

Så det eg eigentleg vil seia i dag er dette, og om du lurer på kvifor eg skal til Trondheim så har ho (pokkerta) blogga om det òg her. Men ho er fin og eg elskar ho.

Kan nokon bremse?

2008-06-18T17:22:00.000+02:00

Ok. I dag slo panikken inn. Eg er (faenmeg) ferdig med mitt andre år på vidaregåande. Den skarpsindige lesar vil i løpet av ein augneblink oppdaga at for ein studieførebuing som meg vil det seia 2/3. Eg er ferdig med 2/3 av mi tid på vidaregåande skule. Eg kjenner meg som om eg nett har flytta på hybel og skal til på dette livet. Og så er det to år sidan. Eg skal ikkje begynne å syte (Mor, jeg vil tilbake), men det kjennest rart. Det er òg rart å veta at neste år må eg bli enda meir disiplinert, bruke enda fleire timar av dagane og vekene mine til å spela piano. Eg håpar eg likevel kan få litt (berre litt) tid til å slappe av med vener og Bella. Eg må nesten det. Verdien i å gjera ingenting er undervurdert. Ein må berre veta når ein kan gjera det, når ein ikkje kan gjera det, og når ein MÅ gjera det. Det er det eg har skjønt dette året.

Til slutt, om nokon måtte vera i tvil: Eg tykkjer Arne Søholt er eit strålande menneske og ein fantastisk lærar. Sjølv om han har enda mindre hår no enn når dette biletet vart teke. Eg har fått (og strukturert) veldig, veldig mykje kunnskap innan musikkhistorie og folkemusikk dette året, mykje takka vera han. Hugs på; Ei av dei høgste ærene ein sogning kan vise deg, er at han snakkar drit om deg. Folk vi ikkje likar tør vi sjeldan å rakke ned på. Eg veit ingen som snakkar så mykje stygt om meg som far min. Det er slik vi er.

Musikkmisjonen: Koop

2008-06-14T21:54:00.000+02:00

Det er sommar, og med sommar kjem sommarmusikken. Og NEI, eg skal ikkje skrive om Postgirobygget. Derimot to svenskar i dameklede. Mykje det same, seier du? Neppe.

Koop er ein svensk jazzduo beståande av Magnus Zingmark og Oscar Simonsson. Dei spelar ein god del instrument sjølve, samt at dei får med seg toppfolk til å spela og syngje med seg. Blant desse er dei norske songarane Ane Brun (som syng på til dømes Koop Island Blues, saman med vibrafonistvirtuos Mathias Ståhl) og Hilde Louise Asbjørnsen, som for tidi er hovudsongaren til Koop i livesamanheng.

Trass i at dei til tider høyrest ut som eit 60-tals storband, er musikken deira i all hovudsak bygd på sampling. Eg siterer frå heimesida deira: "When listening to Koops music it's somehow easy to believe that it's played by a small orchestra, but in fact the music is based on samples. Thousands of small clips from records puzzled together into new songs. All the drums, strings, horn sections and choires are actually sampled! This is a very time consuming way to make music (it's one of the reasons it takes such long time to make a koop album), but it's the only way to create the surreal Koop sound." Men som sagt, songarane og solistane spelar på vanleg vis. Resultatet? Sommar. Sommarsol. Sommarsol over Koop Island.

Musikkmisjonen: Wibutee

2008-06-13T19:41:00.001+02:00

Sidan eg ikkje tykkjer traktorkappløp og menn med kvit t-skjorte og flosshatt (grøss) med noregsrekord i brurekjolar på Norge Rundt er så utruleg interessant, fortel eg heller eit lite eventyr.

Det var ein gong då norsk jazz berre var fjelljazz, Garbarek og ECM. Sjølv om menneska i landet levde lukkeleg i trui på at dette var det einaste vi kunne, var det mange som tykte noko mangla. Dei norske jazzmusikarane var liksom aldri spesielt kule.

Så kom Wibutee.

Og norsk jazz levde litt lukkelegare resten av sine dagar.

myspace.com/wibutee

PS: På MySpace-sida deira har dei skrive på "Influences": "The fjords, the mountains, the big contrasts between winter and summer, and light and darkness... KIDDING!!!"

Hipp hurra!

2008-06-11T22:20:00.000+02:00

Hipp hurra, vi har ny ektskapslov i dag!

One more time
we're gonna celebrate
Oh yeah, all right
don't stop the dancing

Dette gjer eg no: Stracciatella

2008-06-06T19:24:00.000+02:00

I dag har eg gjort ferdig Stracciatella, og lagt han ut på MySpacet mitt. Den er litt meir jazz (iallfall ein pianoimpro) og i starten og slutten har eg brukt fyrstesatsen av Stravinsky sin Pulcinella(derav namnet). Trur det til og med er dirigert av komponisten sjølv. Lytt til han og sei meg gjerne kva du tykkjer; Kast silkehanskane. Takk og nuzz.

Det er boki mi.

2008-06-06T11:08:00.000+02:00

Ok, Andreas påstår at dette er noko eg burde gjera, så då gjer eg det.

Plukk opp næraste bok.
Opne den på side 123.
Finn den femte setningi.
Skriv dei tre følgjande setningane.
Vel fem folk du oppfordrar til å gjere det same.

Vel, vel. Eg skulle ynskje eg hadde ei så kul bok som Fight Club på nattbordet (vel, eg har berre sett filmen, men den er føkkingfæntæstikk), men det har eg då ikkje. Gjett kva eg har da.

The Study of Orchestration av Samuel Adler, side 123, setning 1-3 (notedømet tek mykje plass):

"Brahm's use if the cellos in their lyrical and intense register (see example 5-7) to play the melody gives the other strings an oppurtunity to play the soft, rapid, triplet accompaniment (background), and allows the composer to build up to a higher pitch level in the violin's statement of the theme. This second statement, though fuller and more heavily scored (last three measures of example 5-7), sound much less tense than the original. Certainly Brahms could have initially stated the theme in the violins and followed it with the cellos, but it is the stunning and vibrant effect of the cellos at the opening of the movement that captures the listener's attention and makes the opening so engaging."

Musikkstykket det her er snakk om er Brahms si nydelege opning av tredjesatsen i den tredje symfonien sin. For at de skal kunne verkeleg leve dykk inn i teksten, legg eg ved den aktuelle satsen, her innspelt med (kanskje) det beste orkesteret i verdi, Berlinerfilharmonikarane, og den legendariske dirigenten Wilhelm Furtwängler. Kos dykk!

Eg vil gjerne at kjærasten min òg skal gjera dette, sidan ho har så mange fine bøker i biblioteket sitt. Som til og med kan vera interessante for andre enn ho. Elles tenkjer eg du fekk noko anna enn musikk no, Andreas!

Musikkmisjonen: Brad Mehldau

2008-06-04T15:14:00.000+02:00

Det nærmar seg sommar. Sommar tyder festivalar. Festivalar, for meg, tyder Moldejazz. Kvart år står eg utanfor Alexandraparken i Molde og sel t-skjorter til dei aldrande, overvektige jazzgubbane som har samla på Moldejazz-skjorter sidan starten i 61. Og kvart år får eg mange herlege musikkopplevingar som inspirerer meg når hausten ein gong kjem og teknikk- og skalaøvingane må takast fram att. Og Moldejazz-programmet er alltid bra. I fjor var Chick Corea der (ja, eg gret), og i år kjem forsyne meg, i tillegg til mange andre interessante namn, sjølvaste Brad Mehldau. Og for å feire det, vil eg no fortelja litt om han og mitt forhold til han.

For nokre år sidan, på veg til det årlege Unge Talent-kurset på Balejazz sat eg på bussen med Per Inge Hove (Pringe). Han er ein god del eldre enn meg, så eg tykte nok det var ganske kult å snakke musikk med han. Eg fortalde om kor glad eg var i Radiohead, sjølv om det var jazzpianist eg gjerne ville verta. Det var då han fortalde meg om ein amerikansk jazzpianist, relativt ung, men likevel blant dei fremste i verdi, som kombinerte nettopp dette- Radiohead og jazz. Han kunne fortelja at også Beatles flittig vart tolka av denne Mehldau. Når eg til slutt greidde å stave etternamnet hans rett, fekk eg lasta ned litt musikk av han, og eg skjønte at dette var min mann. Han greidde det eg drøymde om. Og med ein slik tone, eit slikt anslag. Det som imponerte, og imponerer, meg mest, er måten han brukar venstrehandi si på. Den er så mjuk og melodiøs, der dei fleste andre jazzpianistar berre slengjer på nokre akkordar for å hjelpe den høgre. Og i tillegg til å vera ein stor pianist og ein glitrande tolkar av andre sine låtar, er han òg ein svært dyktig komponist, noko han har vist gjennom til dømes skiva House on Hill (2006), som berre inneheld låtar han har skrive.

Mehldau har gjort fleire ulike ting, men mest tid har han brukt i Brad Mehldau Trio, fyrst med Jorge Rossy og Larry Grenadier, og sidan 2005 med Jeff Ballard(Pat Metheny, Chick Corea) på trommer i staden for Rossy. Han har gjeve ut mange plater med dei, deriblant kvintologien (kan ein seia det?) "Art of the Trio". Han har òg spela inn nokre fantastiske plater i bandet til ein annan stor, amerikansk jazzmusikar; Joshua Redman. I seinare tid har han òg hatt eit prosjekt med gitarguru Pat Metheny, som har resultert i to plater; Ei med mest duostoff (der kan du verkeleg høyre venstrehandi hans) og ei med Grenadier og Ballard. Alt dette held slik ein kvalitet at eg mest ikkje tør tenkje på det.

Det er altså eit av dei aller største banda innan pianojazzen som vitjar Molde i juli. Ekstremt dyktige- ekstremt samspelte. Det kjem til å bli ein stor kveld på Kulturhuset. Eg klarte ikkje å velja, så eg legg ut både Knives Out og Exit Music (for a film). Høyr korleis han plukkar ut og gjer til sitt eige, samstundes som han tek vare på Radiohead-låtane. Nydeleg!

Musikkmisjonen: Bukkene Bruse

2008-05-30T15:21:00.000+02:00

Klokka 09:02 i dag tidleg var eg sikker på at eg hadde lokalisert axis of evil. Litt overraskande kanskje, men den gjekk i sirkel rundt huset til ein musikkhistorielærar ved namn Arne Søholt. Klokka 09:01 i dag tidleg gjekk nemleg før nemnde Søholt med rolege steg inn på klasserommet vårt, lente seg godt bakover i stolen og meddelte oss at vi på eksamen måndag skulle opp i temaet norsk folkemusikk. Ikkje det verste, tenkjer du, men for meg, som jo absolutt er tryggast på det klassiske, var det eit lite slag i trynet at vi ikkje får noko av den klassiske historia.

Klokka 10:48 i dag tidleg, etter at Erlend (felejansen) hadde, med eit enormt glis, gjeve oss andre ei kort innføring i asymmetriske takttypar i springartradisjonen frå Telemark og Valdres, samt ein kjapp what's what i felestillet gorlaus bas, var eg noko mildare stilt til Arne. Eg skjønte at dette er ein glimrande sjanse til å plukke og mykje verdifull kunnskap om ei musikkverd som til no har vore ganske fjern for meg. Vel har eg høyrt på folkemusikk, men aldri gått inn i han for å skjønne korleis han er sett saman og for å finne ulikskapane mellom dei forskjellige delane av landet. No gler eg meg faktisk, sjølv om eg ser at mykje arbeid ligg framfor meg.

I tillegg til at det er interessant, finst det jo utruleg mykje flott folkemusikk å høyre på. Bukkene Bruse, som eg skal presentere i dag, er mellom dei fremste folkemusikarane på sine instrument i landet. Steinar Ofsdal spelar ein masse ulike fløyter, Arve Moen Bergset kved og spelar fele og hardinfele, Bjørn Ole Rasch spelar diverse tangentfjøler av ulikt slag og karakter og til slutt er det Annbjørg Lien på fele, hardingfele og på ein heldig dag nyckelharpe(det svenske nasjonalinstrumentet). Ho kjem eg tilbake til ein annan gong.

Eg hugsar vi hadde ein kassett med Bukkene Bruse då eg var liten. Det var før Bjørn Ole Rasch vart med, og dei var nok noko "reinare" i uttrykket då. Seinare, i 2004, kom dei til Lærdal og heldt ein strålande konsert der. Eg var svært imponert over det eg høyrde, ikkje minst over måten Bjørn Ole Rasch, som då var blitt med, integrerte det han gjorde på fjølene sine i den utempererte folkemusikken. Det gjer mykje for å mjuke opp musikken litt og tilpasse den til dei mange utrena øyro rundt omkring. Difor tenkte eg at Bukkene Bruse kunne vera eit bra band å misjonere til dei som ikkje driv med og høyrer på folkemusikk til dagleg.

Desse to låtane er frå plata "Spel", som dei nettopp hadde gjeve ut då dei var i Lærdal. Eg vart så stolt før i dag då eg kunne fastslå (eg trur eg kan iallfall) at Haslebuskane var ein springar frå Telemark. Dette på grunn av det lange fyrste taktslaget. Den andre, Folketone frå Sunnmøre, er jo berre heilt utruleg vakker.

Funn: The Famous Biting Guy+ Lindstrøm/Prins Thomas og GTUK

2008-05-21T20:02:00.000+02:00

Det vi har venta på i lange tider har endeleg skjedd. Bjørnar har lagt ut ny musikk på MySpacet sitt! Den nye songen heiter altså "Famous Edit" og er sabla kul.

For dei som ikkje kjenner han er Bjørnar Sira aka The Famous Biting Guy ein smålåten, hyggeleg fyr frå Nordfjordeid som eg tilfeldigvis kjenner gjennom min gode venn Andreas. Han jobbar utelukkande (etter det eg veit) med elektronisk musikk, og om ikkje eg tek heilt feil, trur eg vi kjem til å høyre mykje frå han dei neste åra. Nok skryt.

Ikkje det, nei. For han har òg ein svært velutvikla musikksmak, så no berre vidareformidlar eg det han sa til meg; at desse folka dreiv med mykje kult. Det synte seg å stemme.

I tillegg vil eg, for dei som er glad i hard, tysk grindcore gjeva dykk GTUK. Han fekk eg høyra fordi han gjev ut platene sine på Fuck Subtle Recordings, som blir driven av ein venn av meg. Han, Petter, er forøvrig ein veldig bra fyr(les: nynorskforkjempar). Om GTUK er det å seia at om nokon treng litt luft (kanskje eit glas vatn?) etter å ha høyrt gjennom ei av platene hans, så skal ikkje eg døme vedkommande av den grunn. Han kan vera ganske heavy.

*

Eg bed om orsaking dersom de føler at musikken eg misjonerer i dag ikkje er så koseleg og lett tilgjengeleg som det eg hittil har skrive om, t.d. koserock frå tider som eingong var (min ven). Berre vent til eg går på laus på jazzen.

Dette gjer eg no

2008-05-16T21:30:00.000+02:00

Når eg ikkje irriterer meg over folk som uttaler seg i nynorskdebatten utan å eigentleg veta kva som foregår, syslar eg med litt musikk. På MySpacet mitt kan de høyre når eg ein sjeldan gong legg ut nye ting. SLIK SOM NO. Eg har lagt ut ein liten låt som heiter ZamZama Blues- eit produkt av den arabiske påverknaden eg fekk på Balejazz. Lytt og kommenter- slakt gjerne. Eg treng å få tilbakemelding, så eg veit kva som funkar og ikkje.

Og om de skriv noko eg ikkje likar, svarar eg sjølvsagt berre; Get a fucking grip!

Musikkmisjonen: Brooklyn Funk Essentials

2008-05-06T09:00:00.000+02:00

Eg har ikkje tenkt å berre snakke om gamle rockeheltar her. I dag skal eg til dømes snakke om Brooklyn Funk Essentials. Kva er så BFE? Eit strålande ensemble av (rundt) 11 musikarar med bustad i Brooklyn, derav namnet. Såvidt eg veit er det ein haug afroamerikanarar og to svenskar. I tillegg til ein og annan latino-trommis.

Det morsomme er at dei to svenskane faktisk spelar svært sentrale roller i bandet: Lati Kronlund, som eigentleg heiter Lars E. C. Kronlund, er bassist og bandleiar, medan Papa Dee er ein av hovudvokalistane. Han heiter eigentleg Daniel Wahlgren og er DJ på svensk radio. Gud, så eksotisk.

Det var mi gode veninne Merete som fyrst introduserte meg for dette orkesteret, og eg skjønte fort at dette groova hardt. Så då dei kom til Nattjazz i fjor (?), var vi ikkje i tvil om at vi måtte reise. Eg sende melding til dei på MySpace og forsikra dei om at eg skulle stå på fremste rad og syngje. Følgjande melding kom tilbake:

"Looking forward to seeing you in Bergen!
Bring all your friends. It's gonna be a blast!

BFE"

Det vart det. Dei heldt ein forrykande konsert på Verftet og gjekk av scena til høglydt jubel. Då bandet var på veg ut, og eg var ganske sveitt og sliten, gaula eg, i håp om å få høyre songen eg sakna; "I got cash!". Everton kom ut att, ropte eit eller anna ................... motherfuck til Merete og meg, og så sette det i gang. Etter konserten sende eg ei ny melding på MySpace der eg uttala mi begeistring over det eg hadde opplevd i Bergen. Svar kjem:

"thank you jostein!
we had a blast in bergen!
hope to be back soon!

bfe"

Jess. Etter dette har eg brukt uttrykket "It's gonna be a blast" jamnleg, spesielt i målsamanhengar. Alltid til stor åtgaum, sjølvsagt.

I got cash,
Mega cash,
I'm happy with that,
Oh go and sit on your ski rug,
Money talks you little pussy,

You let your politically correct pals know,
That i think you're a dick also,
You dirty asshole

And your idea of multiculturalism
Japanese resturant on Monday,
Indian on tuesday,
And on Wednesday, Caribbean,
Not to spicy please

Well
I got stash on stash and it ain't novo cash.
Moneys in my family for generations,
My great great great grandfather made the bag,
Selling European slaves in Africa

I got cash mutha fuckah,
And you can't tell whether or not I'm joking, can you?
Dumb fuck.

MySpace-sida deira, med låtar frå det nye albumet+ The Creator Has A Master Plan og I Got Cash
Istanbul Twilight, frå den tyrkisk-inspirerte "In the Buzz Bag"-plata.

---

Til slutt vil eg gjerne dele han her med dykk. God jul!

Musikkmisjonen: Sting- The Soul Cages

2008-05-02T23:20:00.000+02:00

Eg, som dei fleste andre er eit produkt av arv og miljø. Når eg no vil prøve å gje nytt liv til bloggen min, var det naturleg å ta ein av dei musikarane som har betydd aller mest for meg, som person og musikar. Han har eg arva.

Bror min, som, iallfall dei fyrste 15 åra av livet mitt, var eit slags gudeliknande førebilete for meg, introduserte meg ein gong i barndommen for ein kassett med Sting. Det var Nothing Like The Sun, plata med Englishman in New York og Fragile på. Eg skjønte med ein gong at dette var noko Åsmund var glad i, og dermed var eg glad i han også. I eit par år høyrte eg på denne samme kassetten eit kvarter kvar dag (KVAR DAG) fram og tilbake til skulen. Eg kunne syngje alle tekstane (utan å skjønne kva nokon betydde), alle soloane, alle overstemmene.

Ein gong, rundt 2001, reiste Åsmund på Sting-konsert og kom heim på ferie med alle Sting-albuma som var komne til da. Eg kopierte alle over på kassett og høyrte på dei dag og natt. Det var då eg fekk høyre The Soul Cages.

Då far til Sting døydde, fekk han ei massiv skrivesperre, slik kunstnarar gjerne gjer. Han skjønte at einaste måten å koma over sperra på, var å ta far sin inn i musikken. Difor laga han denne plata, som utelukkande, direkte og indirekte, handlar om far hans. Eg tykte denne triste historia, blanda med den fantastiske musikken var så sterk at kvar gong eg høyrte det siste sporet, When The Angels Fall, gret eg. Foreldrene mine må antakeleg ha trudd eg var galen, der eg sat i bilen, på veg til Lesja eller noko slikt og gret for meg sjølv i baksetet.

Men slik var det altså, og sidan den fyrste gongen med Nothing Like The Sun har Sting vore med meg alltid og overalt. Eg blir nok aldri kvitt han.

Take your father’s cross
Gently from the wall
A shadow still remaining
See the churches fall
In mighty arcs of sound
And all that they’re containing

Yet all the ragged souls
Of all the ragged men
Looking for their lost homes
Shuffle to the ruins
From the leveled plain
To search among the tombstones

When the angels fall
Shadows on the wall
In the thunder’s call
Something haunts us all
When the angels fall

--

Eit av mine favorittspor (i den grad eg klarar å rangere dei), Mad About You. Kanskje var det her mi interesse for arabisk musikk starta?

Tittelsporet, The Soul Cages. Oversjå den litt cheesy musikkvideoen og at den kule starten manglar. Kjøp heller plata!

Vonleg kjem eg snart att med meir misjon og musikkmas!

Rapport frå Agraba

2007-11-03T00:26:00.003+01:00

Den siste tidi har vore særs spesiell. Tankane mine har oftast vore andre stadar enn på bloggen. Svigermor Alfhild har no lege i to veker på Haukeland Sjukehus. I dag er ho teken av sovemedisinane, for å unngå koma. Når ho vaknar, kanskje i morgon, kanskje om ei veke, vil ho tru at det framleis er laurdag 20. oktober. Dei veit ikkje kva som skjer når ho vaknar, men uansett må dei altså prøve å løyse alle eventuelle komplikasjonar utan bedøvingsmiddel. Dette er frykteleg rart og slitsomt og sjølvsagt verst for Oddbjørn, Bella og Renate.

Eg kjenner eit stort behov for avslapping denne helgi, i og med at det truleg blir mykje stress med haustfesten dei neste to vekene. Storbandtinga som eg aldri får ferdig ligg òg og murrar i bakhovudet mitt. I tillegg til oppspel og bloody biinstrumenttentamen.

I kveld har Bella og eg hatt ein roleg fredagskveld åleine heime hjå meg i Lærdal. No skal vi leggje oss. I morgon tidleg skal vi sjå Aladdin (og kanskje Narnia, viss det blir tid).

PS: Ho er framleis fin. Det rimar dessutan på Jasmin.

I regnbogar

2007-10-11T20:01:00.000+02:00

Som den regnbogemannen eg jo er kjend som, har eg sjølvsagt gått til det steget å kjøpe den nye Radiohead-"skiva" "In Rainbows". Sjølvsagt har eg bestilt den massive "disc boxen" med alt det unaudsynte stashet du kan tenkje deg. Eg er lukkeleg no.

Familien, inkludert Bella, er på Hamar hjå bror med familie. Idyllen er påfallande.

Forøvrig har eg hatt to store seirar (relativt sett) på nynorskfronten i det siste. For det fyrste, vart eg jo vald til månadspoet på skolekammeret med mitt lett apokalyptiske dikt "Frå jordi (med vennleg helsing)". Eg har no fått bekrefting på at mitt månadspoetintervju vil bli publisert på dagbladet.no på nynorsk. Dette gledde meg storleg.

For det andre, har eg inngått ein deal med Olav Magnus i SU; Eg blir med og tek litt initiativ for å få liv i Firda SU- han syter for 50% nynorsk på su.no! Eg gler meg til å kunne stolt formidle dette på ideologiseminar i NMU- som eg sjølvsagt oppmodar alle til å komma på- i Oslo 26.-28. oktober.

"Du har gjort mange lei seg!"

2007-10-02T16:37:00.000+02:00

Denne fryktelege skuldingi kom frå Jon, min fremste leverandør av tysk brukskunst. I helgi stakk eg innom for å hente Thomas, mitt nye porselensservise. Og det var fleire, spesielt ei, sa han, som hadde blitt lei seg når dei høyrde at dette nydelege serviset allereie var selt. "Så", konkluderte han; "Du har veldig god smak!" Då vart eg glad!

Då vi kom heim, vaska eg Thomas og etterpå åt vi æppelkaku og drakk kaffe av han. Det var godt. Foreldra mine likte han òg, sjølv om dei tykkjer det er litt rart å kjøpe eit dyrt porselensservise når du er 17.

Ellers så ferska eg T*** i juks på matteprøven i dag; det gav meg stor tilfredsstilling. Spesielt å konfrontere vedkommande med det etterpå! Under prøven sat eg og lo for meg sjølv. Og det beste av alt var at eg såg at ho såg at eg såg at ho såg på ein medelev sitt svar! Dette gav meg makt. Eg kunne fått Kari til å stryke ho på flekken, og ho visste det! Som sagt; dette gav meg mykje glede dei neste timane.

Bloggskulen- i dag; 3-2-nuz

2007-09-23T23:02:00.000+02:00

3 blir uttala "tri" på dialekti mi. 3-2-nuz blir då altså Tritonus skrive på ein litt vanskeleg måte.

Tritonus er forøvrig intervallet forstørra kvart/forminska kvint- altså avstanden mellom til dømes dei to tonane C og F#. Intervallet har gjennom store delar av musikkhistoria vore kjent under namnet "Diabolus in Musica", på grunn av at det er så satans vanskeleg å syngje.

Ungdommen no til dags

2007-09-20T21:45:00.000+02:00

Eg innser det. Eg er ein gammal mann. Eg går med frakk og nyttar alkoholhaldig drikke kun i særskilde høve. Eg er oppgjeven over ungdommen i dag. På fleire punkt faktiks.

I dag har ikkje folk sagt anna. Heile 'dømrade dagen har folk opplyst meg om dette. Som om ingen hadde gjort det før.

Det skumle er at Bella har sagt dette i eit år. Eg hadde berre bruk for nokre dagar med stokk og frakk for å skjønne det sjølv.

Mi neste (og fyrste) stemme går til Pensjonistpartiet.

Torsdag i tosemd

2007-09-13T21:43:00.001+02:00

For litt sidan var eg i det gule huset. Altså det kvite huset som før var gult, og som nok alltid vil bli kjend som det gule huset, sjølv om det kan laga problem for eventuelle nye hybelbuarar som går rundt i sentrum og ser etter eit gult hus, men alt dei finn er ein haug med kvite hus, og eit kvitt hus som kanskje etter nokre år kan begynne å flasse, så det skin gjennom litt gul måling, men likevel ikkje nok til at ein eigentleg kan sjå at det er gult. Uansett. Eg var altså i det kvite huset, som før var gult. Og der fann eg faktiks omtrent alle vennane våre. Vel vitande om dette faktum, gjekk eg opp til Janne, fann Kristine, gjekk ned til Ingvild, fann Janne, med mange fleire, til dømes Geir, plukka opp invitasjonen frå Bella og forlet dei alle saman.

Fordi Bella hadde laga telt til meg av pledd og stolar.

Det har ingen gjort før. Ho gjorde det fordi eg ikkje gjorde sånt når eg var liten og så fordi at ingen klemte meg på Kykkeli Klemmetid. Eg veit ikkje kva du tykkjer, men eg tykkjer ho er nydeleg. No et vi indisk ris med ananas og ser Angels in America.

Kartongkaos

2007-09-12T18:40:00.000+02:00

Som eg tømte (enda) ein mjølkekartong nettopp, slo det meg:

Kvifor har eg ein heilt spesiell teknikk når eg tømmer kartongen?

Når eg berre slår i koppen til vanleg held eg han heilt vanleg, beint. Men med ein gong eg merkar at kartongen er nesten tom, får eg ei slags vriding på det heile, så eg tømmer på skrå. Det vil seie at den siste mjølkeslanten faktisk kjem ut på breisida av den såkalla "tømmetrekanten". Kvifor gjer eg dette? Fordi eg kan? Fordi hovudet mitt er fylt av meiningslause tvangsnevrosar?

Dette kjem eg til å tenkje ein del på, kjenner eg.

Dømrade detox.

2007-09-12T16:02:00.001+02:00

Eg er svolten. Faen så svolten. Lat det ikkje vera nokon tvil om det.

Eg skuldar ingen for dette. Dette er fullt og heilt min eigen feil. Tingen er at eg prøver å detoxe litt; Eta mjølk og sukker, men unngå dei slemme E-stoffa. Eg er altså ein kvasi-detoxar.

Men i kantina har dei jo ingenting utan dei slemme e-stoffa.

Det eg derimot har er ein squash på anslagsvis fem kilo i kjøleskapet. Den skal Bella og eg eta litt av etterpå. Kanskje til dømes ein halv kilo. Da har eg berre att anslagsvis fire og ein halv kilo. Det er ein viss fare for at dette kan bli ei lang veke.

PS: Einaste lyspunktet er at eg måndag ringde til Hallvard og sa at eg ville kjøpe Thomas. Sjølv om han var veldig stressa, trur eg han oppfatta meldingi. Det gler meg.

Nedteljingi er i gang

2007-09-09T04:50:00.000+02:00

Eg er forelska. Thomas. Eit tysk frukostservise frå 70-talet.

Nedteljingi er i gang.
Om nokre få timar begynner den nye dagen.
(Nokre ville seie den alt er begynt)
Frå i morgon skal Thomas og eg vera saman for alltid.
Trur eg, iallfall.

Mariell, finami, har laga blogg til meg. Ho er kjempeflink og har brukt masse tid fordi eg er så ekkel og pirkete. Men ho tilgjev meg vel, berre ho får eplekake når vi kjem opp att i morgon. Kanskje til og med servert på Thomas.

Fordi, som Jon (bruktbutikkmannen) sa; "Du trenger jo ikkje å bruke det bare til frokost; du kan jo invitere til brunch!" Eg la til teselskap som eit anna ypparleg høve.

No avslutta eg telefonsamtalen med nydeleg, og klokka er 0510. Ho søv naken for world peace. I Yoko. You John. Here comes the sun. God natt.